ناگاه در ظلمت افسرده و راکد شبی از این شبهای پیوسته ، آشوبی ،لرزه ای و تپشی که همه چیز را بر میشورد و همه خوابها را بر می آشوبد و نیمه سقفها را فرو می ریزد.

انقلابی در عمق جانها و جوششی در قلب و وجدانهای رام و آرام درد و رنج و حیات و حرکت و وحشت و تلاش و درگیری و جهد و جهاد و عشق و عصیان و ویرانگری و آرمان و تعهد ، ایمان و ایثار !

نشانه هایی ازیک تولد بزرگ ؛ شبی آبستن یک مسیح .

اسارتی زاینده یک نجات ؛ همه جا ناگهان «حیات و حرکت» ، آغاز یک زندگی دیگر.

پیداست که فرشتگان خدا همراه آن «روح» در این شب به زمین فرود آمده اند...

 این شب قدر است ؛ شب سرنوشت ، شب ارزش ، شب یک تقدیر انسان نو .

این شب از هزار ماه برتر است .

                                         «دکتر علی شریعتی»

                                    "خود سازی انقلابی ص ۲۵۲ "

سلام
سالگرد شهادت دکتر شریعتی باز بهانه ای شد برای انتقاد.
انتقاد به وضعیت بوجود آمده !!
من در این یادداشت کاری به وضعیت اقتصادی و سیاسی موجود ندارم ، آنها بحثی جداست.
موضوع قابل تامل ، فضای شریعتی گریزی موجود می باشد. اتفاقی که متاسفانه خیلی از ما ناخواسته در حال انجام آن هستیم، کاری که عده ای مغرض سرمنشاء آن هستند و ما کننده آن.
این که هر مطلب صغیر و کبیری را به شریعتی نسبت دهیم و بالعکس نسبت دادن هر مطلب استاد به افراد دیگر. متاسفانه جدیدا شاهد شوخی هایی هستیم که در آن جملات و مطالب دکتر به تمسخر گرفته می شود و در گوشی های همراه رد و بدل می شود.
شریعتی انسان کوچکی نبود (شریعتی برای من خدا نیست ولی نه تنها برای من بلکه برای خیلی از افراد در زندگی راهنمای بزرگی بوده است).
اگر نوشته های استاد را بخوانید به ابعاد درونی او پی خواهید برد ، کتابهایی که انگار همین امروز نوشته شده است.
چند روز پیش در رسانه ملی شاهد مناظره ای بودم با مضمون «شریعتی ، تجدد یا سنت» که متاسفانه از زبان روحانی طرف مناظره جملاتی شنیدم که در شان رسانه ای که خود را ملی و متعلق به همه می داند نبود (جملاتی که بیان کننده عقل و شعور کم دکتر شریعتی بود ).
کسانی هستند که می خواهند شریعتی را کوچک بشمارند ، آنها می خواهند او را از فکر و زبان مردم خارج کنند ، در این شرایط ما نباید شرایط را برای برآورده شدن اهداف آنان مهیا کنیم و برای نوشته ها و جملات استاد ارزش قائل باشیم و نگذاریم آنها را به تمسخر بگیرند .
پس بیایید با جلوگیری از انحراف کتابها و نوشته های استاد قدر زحمات او را بدانیم.
                « رسول تجلی زاده » 

در بیکرانه زندگی دو چیز است که افسونم می کند :

آبی آسمان که می بینم و میدانم که نیست

و

خدایی که نمی بینم و میدانم که هست.

« دکتر علی شریعتی »

ااز دیده به جای اشک خون می آید

دل خون شده ، از دیده برون می آید

دل خون شد از این غصّه که از قصّه عشق

می دید که آهنگ جنون می آید

می رفت و دو چشم انتظارم بر راه

کان عمر که رفته ، باز چون می آید؟

با لاله که گفت حال ما را که چنین

دل سوخته و غرقه به خون می آید

کوتاه کن این قصه ی جان سوز ای شمع

کز صحبت تو ، بوی جنون می آید

« دکتر علی شریعتی »

( دفتر های سبز ، ص ۵۲ )

وقتی که دیگر نبود

من به بودنش نیازمند شدم.

وقتی که دیگر رفت

من به انتظار آمدنش نشستم.

وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد

من او را دوست داشتم.

وقتی او تمام کرد

من شروع کردم.

وقتی او تمام شد

من آغاز شدم.

و چه سخت است.

تنها متولد شدن

مثل تنها زندگی کردن است،

مثل تنها مردن !

«دکتر علی شریعتی»

( مجموعه اشعار ص ۴۷ ) 

-------------------------------------------------------------- 

پ . ن : به لطف خدا و یاری شما دوستان وبلاگ پنجمین سال فعالیت خود را پشت سر گذرانید. 

امید که این فعالیت مستمر و دائمی باشد.

سلام

عید قربان بر همگان مبارک

------------------------------------------------------

معبد تشنه خون است.

همیشه پرستش با خون،با قربانی،همراه بوده است.اسماعیل!این ذبیح مقدست!ابراهیم را ببین. فرزند دلبندش را در عشق قربانی می کند. کارد را بر حلقوم پاره جگرش می نهد. فرزندی را که به عمری،با رنج ها و امید ها پرورده است،به دست خود زبح می کند!

عشق همواره تشنه «اخلاص» است.نیمه روشنفکران بی درد و دل،خرده می گیرند که قربانی چرا؟ معبد به قربانی چه نیازی دارد؟خدا چرا خون را دوست بدارد؟

شگفتا!شگفتا!چرا نمی فهمند؟این او نیست که خون می طلبد،قربانی می خواهد؛این عاشق است که به آن سخت نیازمند است. می خواهد به او،نه،به خودش،به دلش،ایمان اش،نشان دهد که::

«من اسماعیل ام را نیز قربانی تو می کنم»!نشان دهد که من در دوست داشتن،در ایمان،مطلق ام!«مطلق»!

آن چه را در همه آفرینش نیست،آنچه را طبیعت از داشتن اش محروم است، از ساختن اش عاجز است،من دارم؛من می آفرینم.

ای عشق!من تشنه ی«این هواهای عفن،و این آب های ناگوار» نیستم.ای ایمان!من ایمان ام را ،به زندگی کردن نیز نخواهم آلود. اخلاص! . اخلاص!

یعنی فقط تو!یکتایی!یک تویی!

چگونه این را نشان دهد؟باید نشان دهد. نه به او،که «او» می داند.نه به خود،که خود می یابد.نه،اصلا به چنین تجلی یی،به چنین نمایشی،محتاج است،سخت!چه رنج لذت بخشی است! چه مستی یی دارد ایثار!هرچه دردناک تر،شیرین تر!

آری قربانی!عشق تشنه می شود،خون بایدش داد؛سرد می شود،آتش اش باید زد،گرسنه می شود،قربانی بایدش کرد. عشق با قربانی،باخون،نیرو می گیرد،زلال می شود،رشد می کند، پاک و بی لک می شود....

و اکنون عید قربان است!...

(هبوط در کویر ،ص470)